35e FLY wheeler: good KOMPANY

We worden al een tijdje met een merkwaardige paradox geconfronteerd in ons landje.  Er gaat veel aandacht naar welzijn en tegelijkertijd is er sprake van toenemende burnout, stress, vooral ook bij jonge mensen.

We kunnen hier op verschillende manieren, vanuit verschillende perspectieven naar kijken.

Is er iets met onze weerbaarheid aan de hand?

Geven we er teveel (burnout en welzijn) aandacht aan, waardoor het precies toeneemt.  Wat je aandacht geeft schijnt te groeien.

Praten we het onszelf aan of is er wel degelijk iets aan de hand?

…

Een paradox los je meestal niet op door op één zijde te focussen.  Het lijkt mij zinvoller om te kijken hoe we die kunnen overstijgen.  En nagaan of er iets is, speelt dat de twee met elkaar lijkt te verbinden.

Ik raak meer en meer overtuigd dat het ondermeer veel te maken heeft met ‘VERWACHTINGEN’.

Verwachtingen waaraan wij menen te moeten voldoen.  Verwachtingen van anderen, van de omgeving,…  verwachtingen die wij internaliseren en onszelf opleggen.

Deze verwachtingen krijgen overgewicht, raken uit evenwicht.

Het lijkt erop dat alles geweldig, top…moet zijn.  Op alle terreinen van het leven in alle fasen van het leven.  Ik moet de perfecte partner zijn, moeder/vader, kind, vriend(in)..

Ik moet de perfecte medewerker zijn, perfecte sportman..

Op sociale media wordt dit lekker versterkt.  Als je daar vaststelt wat een geweldige levens iedereen toch wel leid.  Het wordt toxische positiviteit. 

Je zou je voor minder niet zo goed gaan voelen, uitgeput geraken….

Voeg daar bovenop nog een behoorlijke dosis onveiligheid en onzekerheid die ons momenteel omringt en je krijgt een goede cocktail om de druk wat te hoog op te voeren.  Die druk zoekt ergens een ventiel.

Allemaal goed en wel, ‘HOE kan het dan anders?’ hoor ik je denken. 

Ik denk dat een belangrijk deel van de oplossing kan liggen in het combineren van mildheid en beter doen.

Ik noem het graag ‘goed genoeg leiderschap’ (partnerschap, ouderschap….)  Dat vraagt anders en gezonder omgaan (naar mijn smaak) met verwachtingen.  Daar ligt wellicht een deel van de sleutel om welzijn en druk te combineren en duurzaam vol te houden.

Niet alles kan en moet (tegelijkertijd). Als ik mijn best doe, doe ik  het goed genoeg, ben ik goed genoeg en is het  goed genoeg.

Ik kies waar en hoe ik mijn best doe, verbeter en groei en streef.    Ik durf kiezen, ja en vooral nee zeggen.  Grenzen trekken en aanhouden.

Als je nu denkt dat we dan de wedstrijd gaan verliezen, denk dan maar vlug anders.  Presteren en streven naar is niet tegengesteld aan mildheid en goed genoeg.  Presteren en plezier kunnen samengaan, zouden best samengaan.

Zonder aan glory hunting te doen is Vincent Kompany misschien een mooi voorbeeld van deze aanpak. (top) Presteren en plezier lijkt mooi samen te gaan.

It’s the process stupid.  Het plezier van leren en groeien zorgt uiteindelijk voor prestaties. 

Het proces helpt de paradox overstijgen.  De discipline van blijven zoeken, proberen, leren en groeien. 

De discipline van topsporters.